สักวัน เราต้องถึงฝัน(ด้วยกัน) สู้ สู้!!

ศุกร์ที่ 18 พ.ค. ที่ผ่านมา...

เป็นวันคล้ายวันเกิดของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผม.... รักมาก!

ตอนเย็น เลยต้องรีบกลับบ้าน เพื่อไปงานวันเกิดของผู้หญิงคนนี้ นัดกันไว้ 5 โมงครึ่ง แต่ต้องไปก่อน เพราะต้องไปรับหลายคน หนึ่งในนั้นก็คือ... เจ้าของงานนั่นเอง...

หลายคนมีของขวัญติดไม้ติดมือไป แต่ผมน่ะเหรอ..... ไม่มีหรอก เหอๆ... อ๊ะๆ!! ไม่ได้ลืมหรอกนะ แต่... เตรียมมาเรียบร้อยแล้วต่างหาก

ปีนี้ ขอพิเศษหน่อย!!... (คิดว่างั้นนะ)

แต่จนแล้ว จนรอด... เอ่อ คนเยอะ เกิดไม่กล้าจะให้ขึ้นมาซะงั้น เอาไงล่ะหว่า?.. ก็มันเขินนิหน่า... ยังไงก็ไม่กล้า........ ก็คนมันเยอะนี้ เขินวุ้ย!!

กระทั่งงานเลิก กลับถึงบ้าน... สรุปคือ ไม่ได้ให้!! เซ็ง~..(¯¯ 3¯)"

จนเช้าวันต่อมา ก็ได้เจอกันอีกครั้ง... เอาว่ะ!! ไงก็ต้องให้ ให้ได้ สู้ว้อย....ยยยยยยย!!

ว่าแล้วก็เดินเข้าไปหา และบอกว่า....

"เอ่อ..มีของขวัญวันเกิดจะให้อ่ะ.... หลับตาหน่อยสิ"

แต่.. ความเขินก็เข้าครอบงำ แต่..มันก็แค่ 3 วินาทีเท่านั้นแหละ... ว่าแล้วก็....

Kiss!!

นั่นแหละ ของขวัญปีนี้ ถึงจะให้ช้าไปวันนึงก็เหอะ แต่ยังดีกว่าไม่ให้ใช่ไหม!? ....โอ้ย!! ยิ่งคิดก็ยิ่งเขิน ทำไปได้~ แหะๆ (^ ^)