สักวัน เราต้องถึงฝัน(ด้วยกัน) สู้ สู้!!

เป็นเพราะเค๊า.. ทำให้ตัวเองต้องมาเจ็บหนักขนาดนี้

เค๊าจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดนะ  อยากให้หายไวๆ

ถ้าหายแล้วเราจะได้ไปทำบุญกัน  เค๊าไม่อยากให้ตัวเองเจ็บแบบนี้เลย

สาธุ๊..สาธุ.. เพี้ยง!  สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายคุ้มครองที่รักด้วยน๊า*

/// เหตุการณ์ วันที่ 26/6/51 (เวลาประมาณ 22.00 น.)

..เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..  -- "ปิ๊งพี่รถคว่ำ!!!"

"ห๊า.. อะไรนะ ตัวเอง.. ตัวเองอยู่ที่ไหนอ่ะ"

"พี่ไม่รู้ ปิ๊ง..พี่เจ็บไปหมดทั้งตัวแล้ว  เลือดเต็มหน้าเลย"

"ตัวเอง.. เจ็บมากไม๊ อดทนหน่อยนะ ตั้งสตินะ  ตัวเองอยู่ที่ไหน"

"พี่ไม่รู้" /  "ลองดูดีๆสิคะ พยายามลืมตาดูนะ.. มีบ้านคนไม๊"

"มี" / "แล้วมีคนมามุงดูตัวเองบ้างไม๊" / "ไม่มีเลย"

"ตัวเอง.. อดทนนะ เค๊ารักตัวเองนะ ตัวเองต้องอดทนเพื่อเค๊านะ" / "จ๊ะ"   .......ได้ยินเสียงหมาเห่า

"ปิ๊งโทรหาแม่ให้พี่หน่อย" / "มีเบอร์พ่อไม๊" / "ไม่รู้" / "รู้ไม๊ว่ากำลังจะไปไหน" / "รู้..ไปดอนยอ"

"ตัวเอง.. ติดอยู่ในรถรึปล่าว" / "ไม่ติด"

...ตั้งสติ..รีบโทรหาแม่..  "แม่..ใจเย็นๆนะคะ พี่บอลโทรมาบอกปิ๊งว่าพี่บอลรถคว่ำอ่ะแม่!"

"เออๆ.. เนี่ยะแม่กำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้ แล้วอยู่ที่ไหนกันเนี่ยะ"

"พี่บอลไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนอ่ะคะแม่" / "แล้วพี่บอลไปหาหนูรึปล่าวหล่ะ?" / "ไปค่ะแม่"

"แล้วหนูให้พี่บอลไปหาทำไมหล่ะ!!.. เนี่ยะ โกหกแม่ว่าไปหาพ่อ!!"   ...สายตัดไป...

..พยายามตั้งสติอีกครั้ง.. โทรแจ้งความกับตำรวจ และ อ.โอ๊ด ร่วมกตัญญู

ที่พูดได้คือ"รถเก๋ง สีเทา ยี่ห้อนิสสัน ทะเบียนนครนายก.. ทางไปดอนยอ"

"แยกห่างจากคนเจ็บ ประมาณ ครึ่งชั่วโมงค่ะ... ไปจาก มศว.ค่ะ"

...ล้มลง.. ร้องไห้.. ทำอะไรไม่ถูก  ทำอะไรไม่ได้เลย ...เสียใจมาก.. เป็นห่วงพี่บอลมากที่สุด.. แย่ที่สุดในชีวิต..

เวลาประมาณ 23.00 น.

กดโทรศัพท์ถึงแม่.. หลังจากที่โทรถามตำรวจอยู่เป็นชั่วโมง  "แม่..เจอพี่บอลรึยังคะ"

"เจอแล้วลูก..เจอแล้ว  เนื่ยะ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลนครนายก"  ... ร้องไห้โฮก ออกมาอีกครั้ง

"แม่..หนูขอโทษ  หนูไม่ได้ตั้งใจ แม่..หนูขอโทษจริงๆนะคะ"

"เออ.. ไม่เป็นไรลูก ไม่ต้องร้อง เออ.. ไม่ต้องร้องหรอกลูก ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร"

"แล้วพรุ่งนี้หนูจะรีบไปแต่เช้านะคะแม่" / "จ้ะๆ..แค่นี้แล้วกัน กำลังยุ่งๆอยู่เลย" / "ค่ะ สวัสดีค่ะ"

   ..นอนไม่หลับเลยทั้งคืน ใครจะไปหลับลงหล่ะ จริงไม๊  เวลาประมาณ 04.30 น. ของวันที่ 27/6/51

รีบลุกขึ้นอาบน้ำ รอจนฟ้าสว่าง ปั่นหอบไปที่หน้ามหาวิทยาลัย ขึ้นรถตู้ปราจีนมาที่ รพ. ถึงประมาณ 07.00 น.

- -สภาพที่เห็นตอนนั้น เรียกว่า เข่าอ่อนเลยจริงๆ ไปทรุดลงข้างๆแม่ ร้องไห้ แล้วพุดว่า "แม่..หนูขอโทษ"

"เออ.. ไม่เป็นไรลูก พี่บอลปลอดภัยแล้ว"  ... จากนั้น ยอมรับทุกคำว่ากล่าว ไม่เถียง ไม่โต้แย้ง เราผิดจริงๆ สมควรโดนว่า

ข้อเท็จจริง พอพี่บอลฟื้น ก็ได้รู้ว่า จริงๆแล้วที่คว่ำคือ รถมอเตอร์ไซต์ เพราะขับชนหมา ไม่ได้ใส่หมวกกันน็อค หน้าเลยกระแทกพื้นถนนเข้าอย่างจัง หลังจากที่ออกมาจากบ้านพ่อ พอล้มแล้วก็ไม่ได้สติ จำอะไรไม่ได้เลย ที่สำนึกได้ คือ โทรหาแม่ กับ ปิ๊ง.. (แล้วเป็นคุณจะร้องไห้ไม๊ ถ้าแฟนโทรบอกคุณว่าเค๊าประสบอุบัติเหตุ ในขณะที่ไม่มีสติ มีแต่จิตใต้สำนึก และโดยที่คุณแทบช่วยอะไรเค๊าไม่ได้เลย) 

edit @ 1 Jul 2008 16:44:49 by ballboro

edit @ 1 Jul 2008 16:50:44 by ballboro